H.10

het omgaan met EEN AANVAL.

"Een onmiddellijke aanval op de geestelijke gezondheid van de aanvaller is de allerbeste verdediging. 

Het zou algemeen bekend moeten worden dat “alleen krankzinnigen psychiaters aanvallen".

HOME

NEXT

TEXT

   

 

De psychopoliticus kan, als individu of lid van een groep, onder vuur komen te liggen. Hij kan als zijnde een communist worden aangevallen, door een lek in de organisatie, of beschuldigd worden van kwalijke praktijken. Hij kan aangeklaagd worden door de families van mensen die hij heeft beschadigd. In alle gevallen moet zijn gedrag in dit soort situaties kalm en gereserveerd zijn. Hij moet in ieder geval de autoriteit van vele jaren opleiding achter zich hebben en hij moet bijgedragen hebben aan het opzetten van verdedigingswerken aangaande krankzinnigheid, die hem het alleenrecht geven om een verklaring af te leggen over de toestand van het verstand.  

Wanneer hij zijn werk niet goed heeft gedaan, kunnen vijandige groepen een individuele psychopoliticus ontmaskeren. Ze kunnen twijfel zaaien omtrent de werkzaamheid van psychiatrische behandelingen zoals elektroshocks, drugs en hersenchirurgie. Daarom moet de psychopoliticus ontelbare documenten achter de hand hebben, die enorm bemoedigende cijfers geven aangaande het herstel veroorzaakt door middel van shocks, hersenchirurgie, drugs en gangbare behandelingen. Niet één van deze aangevoerde gevallen hoeft werkelijk te zijn, maar ze moeten op zo’n manier gedocumenteerd en gedrukt zijn dat ze een uitstekend bewijs vormen in een rechtszaak.  

Als zijn connecties worden aangevallen moet de psychopoliticus zijn band met Wenen uitleggen gebaseerd op het feit dat Wenen de plaats is voor elke belangrijke studie aangaande het verstand.  

Nog belangrijker, hij zou als regel en op grond van zijn autoriteit het gezonde verstand van het persoon dat hem aanvalt, tot mikpunt moeten maken. Wanneer de psychopolitieke archieven van het land toereikend zijn, kunnen veel belastende feiten als weerlegging worden aangevoerd.  

Als iemand tracht om psychotherapie als een psychopolitieke activiteit te ontmaskeren, is de beste verdediging het gezonde verstand van de persoon in twijfel te trekken. De op één na beste verdediging is autoriteit. Daarop volgt het valideren  van psychiatrische praktijken door middel van lange, opzichtige cijferlijsten. De daaropvolgend beste verdediging bestaat uit de feitelijke verwijdering van de aanvaller, door dat persoon of die groep een behandeling te geven die een periode van krankzinnigheid voortbrengt gedurende de rechtszaak. Dit zal hem, meer dan wat dan ook, in diskrediet brengen, maar het is gevaarlijk om dit tot in het extreme door te voeren.  

De psychopolitiek moet moord en geweld vermijden, tenzij het gebeurt binnen de veiligheid van een instelling, op personen waarvan is bewezen dat ze krankzinnig zijn. Waar sterfgevallen in instellingen onnodig lijken te zijn of zich voordoen in “onredelijke hoeveelheden” kan hier politieke ophef over gemaakt worden door overheidsfunctionarissen of de wetgevende macht. Wanneer de psychopoliticus of zijn groep hun werk grondig hebben gedaan, hebben ze voldoende belastend materiaal verzameld aangaande de “eventuele toekomstige aanvaller” en zijn connecties en gebruiken ze dat om een onderzoek te ontmoedigen.

Na een periode van indoctrinatie verwacht een land dat krankzinnigheid bestreden wordt met psychopolitiek geweld. Psychopolitieke activiteiten moeten de enige erkende behandeling worden van krankzinnigheid. Dit kan zo ver gaan, dat het strafbaar wordt om het toepassen van elektroshocks en hersenchirurgie te weigeren bij de behandeling van een patiënt.  

Ter verdediging van de psychopolitieke activiteiten zou een grote complexiteit rondom psychiatrische, psychoanalytische en psychologische technologieën moeten worden gecreëerd. Elke hoorzitting zou belast moeten worden met een terminologie die te moeilijk is om in gewone taal omgezet te worden. Een groot deel zou moeten bestaan uit termen zoals schizofrenie, paranoia en andere, relatief moeilijk te definiëren, condities.  

Psychopolitieke testen hoeven, waar ze toegankelijk zijn voor het publiek, niet noodzakelijkerwijs met elkaar in overeenstemming te zijn. Verschillende types van krankzinnigheid moeten met moeilijke termen worden omschreven. De conditie op zich zou in duisternis moeten worden gehuld en door de vloed van woorden  waarmee het omschreven kan worden, wordt in de rechtbanken en bij de onderzoekende geest duidelijk gemaakt dat er een wetenschappelijke benadering bestaat maar dat die te complex is om begrepen te worden. Het is ondenkbaar dat een rechter of een onderzoekscommissie een diepgaand onderzoek zal instellen naar krankzinnigheid omdat ze zelf, als deel van de geïndoctrineerde massa, geïntimideerd zijn wanneer de psychopolitieke activiteiten zichzelf gruwelijk genoeg in de media hebben gepresenteerd.  

In het geval van een hoorzitting of een rechtszaak moeten de verschrikkingen van krankzinnigheid, de bedreiging die zij vormt voor de samenleving, zo overdreven worden dat het comité of de rechtbank gaat geloven dat de psychopoliticus van vitaal belang is in zijn functie en niet lastig gevallen zou moeten worden met acties van irrationele personen.  

Een onmiddellijke aanval op de geestelijke gezondheid van de aanvaller is de allerbeste verdediging. Het zou algemeen bekend moeten worden dat “alleen krankzinnigen psychiaters aanvallen”. Het zou spreekwoordelijk in de samenleving moeten worden dat paranoia een conditie is “waarbij het individu denkt dat hij aangevallen wordt door de communisten”. Het zal duidelijk worden dat deze verdediging effectief werkt.  

Onderdeel van een effectieve verdediging zou een totaal gebrek aan echt werkende psychotherapie in de samenleving moeten zijn. Deze moet systematisch uitgeroeid worden, omdat het mogelijk is dat een werkelijke psychotherapie de resultaten van de psychopolitieke activiteiten kan onthullen.  

De interpretatie van het recht in de kapitalistische naties is zo knullig dat zaken constant beproefd worden in de kranten. Wij hebben deze zaken veel beter afgehandeld in Rusland en we hebben als standaard mensen berecht met volledige bekentenissen die al gedaan waren (na een implantatie), voor de rechtszaak plaatsvond.  

Als er geruchten of pamfletten tegen psychopolitieke activiteiten verspreid worden, zou de verspreider uitgelachen en een mikpunt van spot moeten worden, het zou  onmiddellijk bestempeld moeten worden als oplichting en de verspreider of uitgever ervan zou bij de eerste de beste gelegenheid gebrandmerkt moeten worden als krankzinnig en die krankzinnigheid zou bevestigd moeten worden middels het gebruik van drugs.