DE ANATOMIE VAN de stimulus - respons mechanismen van de mens.

"Net zoals je een hond kunt trainen, kan je ook een mens trainen. Net zoals je een paard kunt trainen, zo kan je ook de mens trainen."

"Er bestaat een walgelijk soort sentiment omtrent       'het breken van de geest', maar wat er verlangd wordt  is een gehoorzaam paard en genoeg geweld brengt een gehoorzaam paard voort."  

NEXT

TEXT

De mens is een stimulus (prikkel) - respons (reactie) dier. Zijn volledige beredeneringsvermogen, zelfs zijn normen en waarden, zijn afhankelijk van een stimulus -respons mechanisme. Dit is lang geleden bewezen door Russen zoals Pavlov en deze principes worden reeds lange tijd toegepast in het behandelen van opstandelingen, in het trainen van kinderen en het produceren van optimaal gedrag in delen van de bevolking.  

Zonder een zelfstandige eigen wil wordt de mens gemakkelijk bestuurbaar door stimulus respons mechanismen. Het is slechts noodzakelijk om een prikkel in de denkpatronen van de mens te installeren om die stimulus te reactiveren en te laten reageren elke maal dat een commando van een bron van buiten af het in werking stelt.   

Het mechanisme van de stimulus - respons is makkelijk te begrijpen. Het lichaam maakt plaatjes van elke actie in de omgeving van het individu. Wanneer die omgeving geweld, doodsangst, schokken en andere soortgelijke activiteiten omvat, zal het mentale beeldplaatje dat is ontstaan, al die ingrediënten uit de omgeving bevatten. Wanneer het individu gewond raakte tijdens dat moment, zal die verwonding zelf, als hij wordt opgeroepen door een commando van buitenaf, zich opnieuw openbaren.  

Bijvoorbeeld, wanneer een individu wordt geslagen en hem tijdens het slaan voortdurend verteld wordt om bepaalde functionarissen te gehoorzamen, zal het individu in de toekomst die pijn voelen opkomen op het moment dat hij begint met ongehoorzaam zijn. De geïnstalleerde pijn reageert als een politieman, omdat de ervaring hem heeft geleerd dat hij aan bepaalde functionarissen geen weerstand kan bieden en er pijn van zal ontvangen.  

Het verstand kan erg complex worden in haar stimuli en respons daarop. Zoals met hypnose gemakkelijk gedemonstreerd kan worden, kan een hele keten van commando’s, welke te maken hebben met een groot aantal ingewikkelde acties, in het verstand geslagen, geshockt of geterroriseerd worden, daar sluimeren en tevoorschijn komen wanneer ze worden opgeroepen door omstandigheden in de omgeving, die soortgelijk zijn aan de omgeving tijdens het ongeluk of de straf.  

De stimulus noemen we het “voorval van bestraffing” waar het respons mechanisme maar een klein deel van hoeft uit te maken om het mentale beeldplaatje op te roepen en ervoor te zorgen dat het lichaam de daarbij behorende pijn ervaart. Zolang het individu gehoorzaam is aan het plaatje of de commando’s opvolgt van de geïmplanteerde stimulus, is hij gevrijwaard van de pijn.  

Het gedrag van kinderen wordt in elk beschaafd land op die manier gereguleerd. De vader die er niet in slaagt om bij het kind onmiddellijke training en gehoorzaamheid te bewerkstelligen, rest niets anders dan lichamelijk geweld. Na het meerdere malen toedienen van lichamelijke straffen, zal de vader beloond worden met een volledige gehoorzaamheid van dat kind, elke maal als hij iets zegt.

Ouders hebben de neiging om te toegevend of te zacht te zijn tegen hun kinderen, zij zullen zelden afdoende straf geven om een volledige en optimale gehoorzaamheid te veroorzaken. De bekwaamheid van het organisme om straffen te weerstaan is erg groot. Een volledige en onvoorwaardelijke respons kan slechts bereikt worden door straffen die gewelddadig genoeg zijn om het organisme werkelijk  te verwonden. De  door de Kozakken gebruikte methode om een wild paard te breken, is een bruikbaar voorbeeld. Een paard laat zich niet beteugelen en neemt geen enkel commando van zijn berijder aan. De ruiter die de wens heeft dit paard te berijden, stijgt op, neemt een fles sterke wodka en slaat deze stuk tussen de oren van het paard. Het paard zakt door zijn knieën, zijn ogen lopen vol met de alcohol en hij verwart deze vochtigheid met bloed en zal daarna onmiddellijk en voor altijd zijn aandacht aan de berijder schenken en nooit meer verder gebroken hoeven worden.  Moeilijkheden in het breken van paarden doen zich alleen maar voor wanneer lichte straffen gebruikt worden. Er bestaat een walgelijk soort sentiment omtrent “het breken van de geest”, maar wat er verlangd wordt is een gehoorzaam paard en genoeg geweld brengt een gehoorzaam paard voort.  

De stimulus - respons mechanismen van het lichaam zijn van dien aard dat de pijn en het commando worden onderverdeeld en elkaar opheffen. Het beeldplaatje van de bestraffing zal niet actief worden zolang het individu niet ongehoorzaam is aan het commando dat er deel van uit maakt. In vele vroege Russische geschriften wordt dit aangeduid als een overlevingsmechanisme. Het is reeds goed en grondig gebruikt voor het overleven van het communisme.  

Het is slechts nodig om het organisme van een ruim toereikende stimulus te voorzien om een adequate respons te verkrijgen.

Zolang het organisme de stimulus gehoorzaamt wanneer deze in de toekomst  gerestimuleerd wordt, zal het niet lijden onder de pijn uit dat beeldplaatje. Maar wanneer het ongehoorzaam is aan het commando in het beeldplaatje, reageert de stimulus met de bestraffing van het individu. Hier hebben we de optimale omstandigheid en één van de basisprincipes van de psychopolitiek. Een afdoende  geïnstalleerd beeldplaatje (stimulus) zal vanaf dat moment als politieagent binnen het individu achterblijven om ervoor te zorgen dat hij alle commando’s en aanwijzingen volgt die aan hem worden gegeven. Als hij nalaat om deze commando’s en aanwijzingen op te volgen, komt het stimulus mechanisme in actie. Omdat deze commando’s deel uitmaken van de momenten van dwang, hoeven de commando’s zelf nooit meer herhaald te worden. Zelfs als het individu duizenden mijlen van de psychopoliticus verwijderd zou zijn, zou hij nog steeds die psychopoliticus gehoorzamen omdat hij anders ernstig ziek zou worden en een folterende pijn ervaren. Deze principes, opgebouwd vanaf de beginperiode van Pavlov, zijn, door aanhoudende en voortdurende Russische ontwikkelingen,  uiteindelijk zeer bruikbaar geworden bij onze verovering. Minder ontwikkelde en minder goed geïnformeerde landen op aarde, die dit mechanisme niet kennen, slagen er niet in haar te begrijpen en worden in slaap gesust door onze psychopolitici die de theorie weerleggen en ontkennen. Deze landen zullen er onvermijdelijk aan bezwijken.  

Het lichaam is minder goed in staat om weerstand te bieden aan een stimulus als het onvoldoende gevoed en oververmoeid is. Daarom is het noodzakelijk om al dit soort stimuli bij individuen te installeren wanneer hun vermogen om weerstand te bieden is verminderd door onthouding van voedsel en uitputting. Door ze vele dagen niet toe te staan om te slapen en ze goede voeding te ontzeggen, breng je de optimale conditie tot stand om een stimulus te ontvangen. Als je de persoon dan een elektroshock geeft en, op het moment dat de shock actief is, vertelt dat hij moet gehoorzamen en bepaalde dingen moet doen, dan heeft hij geen andere keuze dan daar gehoor aan te geven of de elektroshock opnieuw te beleven omdat die deel uitmaakt van dat mentale beeldplaatje. Dit hoogst wetenschappelijke en intens werkbare mechanisme kan onmogelijk overschat worden in de uitvoering van de psychopolitiek.  

Met drugs veroorzaak je een kunstmatige uitputting. Als hij gedrogeerd, geshockt en geslagen is en een keten van commando’s krijgt, kunnen zijn loyaliteiten definitief opnieuw gerangschikt worden. Dit is P.D.H. oftewel Pijn, Drugs, Hypnose.  

De psychopoliticus in training moet een grondige studie in het onderwerp hypnose en posthypnotische suggesties volgen. Hij moet met name aandacht besteden aan het aspect van het ‘vergeet mechanisme’ bij hypnose, waarmee het implanteren in het onderbewuste bedoeld wordt. Hij moet weten dat een persoon die een commando krijgt terwijl hij onder hypnose is en in diezelfde staat de opdracht krijgt om dit te vergeten, dit commando uit zal voeren op een stimulus – respons signaal uit de omgeving nadat hij “ontwaakt” is uit zijn hypnotische trance. 

Als hij deze details volledig meester is moet hij deze oefenen op de beschikbare criminelen, gevangenen en patiënten. Hij moet via drugs een hypnotische trance veroorzaken en dan, onder toediening van pijn, een post hypnotisch commando plaatsen bij dat gedrogeerde persoon. Hij moet de reacties van het “ontwaakte” persoon bestuderen. Hij moet hem dan het stimulus - respons commando geven om de opdracht te activeren die was geplaatst tijdens de gedrogeerde staat. Door veel oefening kan hij de begrenzingen van de doseringen van de verschillende drugs leren en de hoeveelheid dwang in termen van elektroshocks of toegevoegde drugs shocks, die nodig zijn om een optimale gehoorzaamheid aan de gegeven commando’s teweeg te brengen. Hij moet voor zichzelf bevredigend vaststellen dat er geen werkende methode bestaat, er mag geen werkende methode bestaan, om de patiënt bewust te maken van wat er met hem is gebeurd. De patiënt moet in een staat blijven waarin hij gehoorzaam is en blijft reageren terwijl hij in onwetendheid blijft over de oorzaak.  

Gebruik makend van criminelen en gevangenen, moet de psychopoliticus in training experimenteren met dwang in de afwezigheid van ontbering, het toedienen van elektroshocks, slaag en angst teweegbrengende tactieken, vergezeld van dezelfde mechanismen als welke worden toegepast onder hypnose en het gedrag van de persoon bestuderen als hij niet langer onder dwang staat.  

De psychopoliticus moet in zijn opleiding alert zijn op diegenen die de neiging vertonen tot protest zodat hij een mogelijk herstel van de herinnering aan de geïmplanteerde commando’s kan herkennen.  

Louter voor zijn opleiding, moet hij zichzelf overtuigen van de effectiviteit van  hersenchirurgie bij het uitschakelen van de niet-ontvankelijke gevangenen.  

De kracht van de psychopoliticus kan aanmerkelijk toenemen als hij personen die pijn, drugs, hypnose hebben ondergaan en tekenen hebben vertoond van rebellie of herinnering toestaat om terug te keren in de maatschappij, om vervolgens te observeren hoe het etiket van “krankzinnigheid” de beweringen van dat persoon invalideren en ongeloofwaardig maken.  

Oefeningen in het naar wens opwekken van een aanval van krankzinnigheid, simpelweg door een signaal te geven aan een persoon die pijn, drugs, hypnose heeft ondergaan en oefeningen in het veroorzaken van zo’n aanval door een gesprekje te voeren met deze personen, op een bepaalde plaats en tijd, zijn ook belangrijk.  

Hersenchirurgie, zoals die in Rusland ontwikkeld is, moet ook uitgevoerd worden door de psychopoliticus in training om hem een volledig vertrouwen te geven in (1) de grofheid waarmee dit kan worden uitgevoerd, (2) de zekerheid op het kunnen uitwissen van het stimulus - respons mechanisme zelf, (3) het veroorzaken van imbeciliteit, idiotie en het ontregelen van de patiënt in kwestie en (4) in de geringe hoeveelheid commentaar op ongevallen die door hersenchirurgie worden veroorzaakt.  

Seksuele aanvallen op patiënten moeten door de psychopoliticus worden gepraktiseerd om het onvermogen van de patiënt onder pijn, drugs, hypnose aan te tonen om zich deze aanval te herinneren en om een verdere wellustige begeerte bij de patiënt te indoctrineren. Seks is in alle dieren een krachtige drijfveer en dat is niet anders bij het mensdier. Het regisseren van seksuele verhoudingen van vrouwen van een doelfamilie met aangewezen mannen onder de controle van de psychopoliticus, moet als mogelijkheid gedemonstreerd worden. Daarmee krijgt hij een uitstekend wapen in handen om familierelaties af te breken en een afkeuring bij het publiek te veroorzaken van het psychopolitieke mikpunt.   

Net zoals je een hond kunt trainen, kan je ook een mens trainen. Net zoals je een paard kunt trainen, zo kan je ook de mens trainen. Seksuele lust, masochisme en andere gewenste perversies kunnen opgelegd worden door pijn, drugs, hypnose ten behoeve van de psychopoliticus.  

Veranderingen van loyaliteiten, bondgenootschappen en gehoorzaamheid aan commando’s kunnen eenvoudig tot stand worden gebracht met de technieken van de psychopoliticus en deze moeten geoefend en begrepen worden door de psychopoliticus voor hij zich gaat bezighouden met belangrijke psychopolitieke doelen.  

De feitelijke eenvoud van het onderwerp pijn, drugs, hypnose, het gebruik van elektroshocks, drugs, krankzinnigheid veroorzakende injecties en andere materialen, moeten volledig gemaskeerd worden door een technische terminologie, door aan te voeren dat het ten bate is van de patiënt en door het zorgvuldig bewerken van de regeringsposten van het land dat moet worden veroverd.  

Omdat de psychopoliticus werkzaam is op universiteiten waar hij de studie- programma’s van de psychologieklassen kan controleren, is het vaak verleidelijk om sommige van de principes van psychopolitiek aan de meer ontvankelijke studenten binnen de psychologieklassen te leren. Hij moet echter grondig op het hart gedrukt krijgen dat hij zijn informatie in de psychologielessen moet beperken tot de overdracht van de communistische leerstellingen onder het mom van psychologie. Hij moet zijn activiteiten beperken tot het creëren van een gemoedstoestand bij de studenten waardoor ze de communistische leerstellingen accepteren als hun eigen actie en als moderne wetenschappelijke principes.  

De psychopoliticus mag nooit, onder geen enkele voorwaarde, de studenten volledig onderwijzen in de mechanismen van de stimulus - respons. Hij moet hun, met uitzondering van diegenen die zijn naaste medewerkers worden, niets mededelen over de exacte principes van psychopolitiek. Het is niet nodig om dit te doen en het is gevaarlijk.

TOEVOEGING VAN DE VERTALER.  

In 1967 kwam een groep vooraanstaande psychiaters en doktoren bijeen in Puerto Rico om hun doelen voor het gebruik van bewustzijnsveranderende middelen op “gewone” mensen in het jaar 2000 te bespreken.  

Hun plan bevatte ontworpen “bedwelmende middelen”, die dezelfde behoefte zouden creëren als alcohol, marihuana, opiaten en amfetaminen, die “disassociatie en euforie” teweeg zouden brengen. “Farmacologische regulatie” van seksuele activiteit werd besproken.  Drugs om “het vermogen om te leren van het individu te vergroten, zouden zeer waarschijnlijk het hele onderwijsproces veranderen, zodat de tijd die nodig was om welk onderwerp dan ook te onderwijzen sterk verminderd zou worden. Hun invloed zou uitgebreid moeten worden met ‘karakter vormend onderwijs’.” [i]  

Hun rapport stelde: ” Degenen van ons die werken in dit veld zien een potentiële ontwikkeling in de richting van bijna totale controle van de menselijke emotionele staat, hun geestelijk functioneren en hun wil om te handelen. Deze menselijke verschijnselen kunnen worden gestart, gestopt of uitgeschakeld worden door het gebruik van verschillende soorten chemische stoffen”. Wat wij op dit moment met onze wetenschap kunnen produceren zal effect hebben op de hele samenleving.”